Dolley Madison (1768-1849)

4 marca 1801 roku Thomas Jefferson został trzecim prezydentem Stanów Zjednoczonych. Następnego dnia poprosił swojego przyjaciela Jamesa Madisona o objęcie stanowiska sekretarza stanu. Madison zaakceptował i w maju on i Dolley podróżowali do Waszyngtonu, mieszkając najpierw z Jeffersonem i jego sekretarką, kuzynem Dolley Madison Isaacem Colesem, w Białym Domu, aż do przeprowadzki do własnego domu dwie przecznice na wschód od Białego Domu.

za czasów sekretarza stanu (1801-1809) Dolley Madison nie miał żadnych oficjalnych obowiązków. Czasami mówi się, że służyła jako gospodyni Jeffersona, ponieważ był wdowcem, ale rzadko było to prawdą; Jefferson Zwykle odbywał kolacje przy okrągłych stołach, w których uczestniczyli tylko mężczyźni i miał córki, aby pomóc wypełnić obowiązki żony. Madison jednak wyrobiła sobie reputację najważniejszej hostessy w mieście. Sprawiała, że ludzie czuli się komfortowo, nie zatracając się i nakazywała uwagę, nie dominując nad nią. W ciągu ośmiu lat jej mąż był kluczowym członkiem gabinetu Jeffersona, Madison nauczyła się nawigować między światami. Mieszała się z kongresmenami i mieszczanami, urzędnikami gabinetu i dyplomatami, tymi, którzy byli jej przyjaciółmi i tymi, którzy byli politycznymi wrogami administracji.

w 1804 roku jej siostra Anna wyszła za mąż za Richarda Cuttsa, kongresmena z Maine w stanie Massachusetts. To było wydarzenie sejsmiczne dla Madison, która opłakiwała stratę w swoim codziennym życiu. W 1805 Madison, cierpiąca na owrzodzenie kolana, spędziła miesiące w Filadelfii, gdzie otrzymała pomoc medyczną. W 1806 roku James Madison wysłał do Trypolisu brata Dolley 'a, Johna Colesa Payne’ a, jako sekretarza amerykańskiego konsula, aby ten podjął się zawodu i odciągnął go od picia i hazardu. Ale to był zmarnowany wysiłek; John Coles wrócił do domu gorzej na okres za granicą. W 1807 zmarła matka Madison, a w 1808 jej siostra Mary Payne Jackson zachorowała na gruźlicę. Rodzina Madison w ten sposób skurczyła się do dwóch ocalałych sióstr, jej marnego brata i syna—który sam wydawał się coraz bardziej problematyczny: biednego studenta, hazardzisty i ostatecznie alkoholika.

w 1809 roku James Madison został czwartym prezydentem Stanów Zjednoczonych, a Dolley Madison swoją „królową”, jak ją często nazywano. Była już dobrze znana w okolicach Waszyngtonu, popularna żona wpływowego polityka. Raz w Białym Domu zrobiła swój znak, zwłaszcza poprzez sposób, w jaki bawiła się i ubierała. Dzięki swojej dekoracji wzbogaciła także rezydencję prezydencką w nowej, brzydkiej i surowej stolicy.

jako głowa państwa, James Madison nie mógł ani kontynuować radykalnych nawyków Jeffersona, ani powrócić do Konwencji Federalistycznych. George I Martha Washington formalnie przyjmowali gości, siedząc na platformie i sygnalizując sierpniowy charakter prezydentury, podczas gdy Thomas Jefferson unikał formalnych partii na rzecz obiadów okrągłego stołu (bez głowy) mających na celu wskazanie egalitarnego charakteru jego Republikańskiej administracji. Gdy animozje międzynarodowe i krajowe zaczęły narastać i wybuchła wojna z Wielką Brytanią, administracja Madison potrzebowała własnego środka społecznego, aby Wydarzenia w Białym Domu przebiegały płynnie. Madisonowie zdecydowali się organizować przyjęcia bez platformy, ale z podłużnymi stołami, siedząc Jamesa Madisona pośrodku, a nie na czele.

I do maja 1809 roku Dolley Madison wprowadził cotygodniowe spotkania towarzyskie odbywające się w środowe wieczory i znane jako „squeezes.”Te wydarzenia w salonie były konieczne, ponieważ prezydent republiki, w przeciwieństwie do monarchy, musiał być dostępny dla obywateli, którzy chcieli go zobaczyć. Ale dostępność musiała być zaplanowana tak, aby odwiedzający nie przeciążali czasu dyrektora naczelnego. Co więcej, Biały Dom nie mógł pozwolić, aby te misje dyplomatyczne utworzone przez Brytyjczyków i Francuzów w Waszyngtonie stały się centrami rozrywki i przyćmiły Amerykanów. Madison organizowała przyjęcia, a ludzie się na nie tłumili. Jak zauważył jeden z obserwatorów w 1816 roku: „w takim tłumie nigdy nie byłem. Zajęło nam dziesięć minut, aby przeforsować się przez jadalnię; w górnej części stał prezydent i jego pani, wszyscy stali, a ciągłe poruszanie się i wychodzenie.”

tak jak w jej zabawie, za sposobem, w jaki Madison się wyposażyła, kryła się metoda i strategia polityczna. Ubrała się elegancko, ale prosto, bez pretensji Europejskiego arystokraty. Często nosiła perły, na przykład, zamiast diamentów noszonych przez Brytyjską damę dworu. Poprzez swój strój sygnalizowała, że rezydencja prezydencka nie jest Dworem, ale rezydencją amerykańskiego dyrektora.

Dolley Madison zajął się dekorowaniem Białego Domu. Podczas gdy Jefferson przyniósł swoje własne meble z domu jako część swojej radykalnej prostoty, Madison zatrudnił architekta i dekoratora Benjamina Henry ’ ego Latrobe i jego żonę Mary Elizabeth Hazlehurst Latrobe, aby zaprojektowali i nadzorowali zakup nowego wyposażenia wnętrz. Przywiozła nowo zaprojektowane meble w stylu greckim i rzymskim. Jej salon był tapicerowany na Żółto z dopasowanymi zasłonami z adamaszku. Oświadczyli oni, że rezydencja prezydenta jest w porządku, ale nie za dobrze, i że nawet meble prezydenta są oparte na greckich zasadach wolnej Republiki. Kiedy brytyjski gość, Alexander Dick, uznał pokoje za zbyt proste, przyznał w dzienniku z czerwca 1809, że w Waszyngtonie było niewiele podobnych miejsc publicznych, a żadne nie pasowało do Dolleya Madisona.republikański senator z Pensylwanii, Jonathan Roberts, obawiał się, że partia będzie zbyt fantazyjna, ale poinformował, że nadal może nosić skórzane buty rodaka, więc poszedł na przyjęcia w Białym Domu.

Madison pozostaje ikoną idealnej gospodyni, ale najlepiej pamięta się ją za jej zachowanie i działania podczas wojny w 1812 roku. Sprawy zagraniczne zdominowały administrację od dnia objęcia urzędu przez Jamesa Madisona. Podstawowym problemem było zachowanie neutralności amerykańskiej podczas wojen napoleońskich. 1 czerwca 1812 roku prezydent Madison wysłał do Kongresu wiadomość z listą amerykańskich pretensji; Kongres wypowiedział wojnę 18 czerwca. Konflikty między partiami politycznymi poruszyły społeczeństwo Waszyngtonu od czasu objęcia urzędu przez Madison. Po wypowiedzeniu wojny stało się gorzej, a Dolley Madison podwoiła swoje wysiłki, aby być na tyle łaskawa i czarująca, aby rozbroić nawet swoich wrogów. Jej partie w salonach stawały się coraz bardziej obciążone partyjną debatą, a ostatecznie rozpacz wojny nie mogła zostać powstrzymana. Ale pozostała publicznie spokojna, bez względu na to, jak wewnętrznie była wściekła.

17 sierpnia 1814 roku wojska brytyjskie wylądowały trzydzieści pięć mil od Waszyngtonu i rozpoczęły wędrówkę w kierunku stolicy kraju. Do 23 sierpnia Dolley Madison przygotowywał się do ewakuacji Białego Domu. To właśnie w tym czasie rozpoczęła list do swojej siostry Łucji, w którym napisała o swoich przygotowaniach. Zgodnie z tym listem Dolley Madison nadal czekał w rezydencji następnego dnia, ale po południu Brytyjczycy podeszli zbyt blisko, aby ich zignorować. Kazała zapakować wagon z oficjalnymi papierami, srebrem i kosztownościami i wysłała go do Bank of Maryland. A potem, jak napisała do siostry, ” nalegam, aby poczekać, aż duży obraz gen. Washingtona zostanie zabezpieczony i wymaga odkręcenia go ze ściany.”W końcu kazała złamać ramę i zrobić portret, a następnie uciekła do Wirginii. (Niewolnik Madison Paul Jennings również opisał to słynne wydarzenie.) Dzień później Madison spotkała się z mężem i wrócili razem do miasta. Brytyjczycy podpalili Biały Dom, a Madisonowie nie mieli domu. Ale zamknięty w tymczasowej obudowie Dolley Madison nadal bawił się energią i stylem. Wyposażyła swój nowy dom na dziewiętnastej ulicy i Pennsylvania Avenue w Używane meble i wytrwała, kochanka narodu, który walczył z wrogiem.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *