Historia i przegląd OPEC

Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową (OPEC) została utworzona na konferencji w Bagdadzie w 1960 roku przez Iran, Irak, Kuwejt, Arabię Saudyjską i Wenezuelę, aby służyć jako platforma dla producentów ropy naftowej do osiągnięcia ich celów gospodarczych. Do pięciu członków założycieli dołączyły później Katar, Indonezja, Libia, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Algieria I Nigeria. Ekwador I Gabon zostały zawieszone na własną prośbę odpowiednio w 1992 i 1994 roku.

celem OPEC jest koordynowanie i ujednolicenie polityki ropopochodnej wśród krajów członkowskich w celu zapewnienia uczciwych i stabilnych cen dla producentów ropy naftowej, wydajnych ekonomicznych i regularnych dostaw ropy naftowej do krajów zużywających ropę oraz sprawiedliwego zwrotu z kapitału dla tych, którzy inwestują w przemysł. Ministerialny komitet monitorujący, który składa się z Ministra ropy naftowej z każdego kraju członkowskiego, spotyka się na zwykłych sesjach dwa razy w roku i jest odpowiedzialny za formułowanie ogólnych polityk organizacji, takich jak decydowanie o całkowitej produkcji i cenach minimalnych.

OPEC spotyka się co roku w Wiedniu, w Austrii, aby omówić takie kwestie, jak poziom produkcji i potwierdzić zobowiązania do poprzednich umów. Ponadto OPEC zorganizował seminaria na temat środowiska i wspólne spotkania między krajami członkowskimi OPEC i niezależnymi krajami eksportującymi ropę naftową (IPEC) w celu omówienia kwestii środowiskowych związanych z przemysłem produkującym ropę naftową.

W 1968 roku powstała organizacja Arabskich Krajów Eksportujących Ropę Naftową (Oapec). Ich pozapolitycznym celem było promowanie współpracy technicznej i gospodarczej między państwami arabskimi. Dwa z ich osiągnięć to założenie Arabskiej stoczni remontowo-stoczniowej (pierwszej tego typu) w Bahrajnie oraz sponsorowanie arabskiego Funduszu na Rzecz Rozwoju Gospodarczego i społecznego.

OPEC stara się kontrolować podaż ropy i tym samym sztucznie utrzymać wysokie ceny. OPEC próbował również wykorzystać swoją siłę ekonomiczną do celów politycznych, zwłaszcza podczas wojny Jom Kippur w 1973 roku (znanej również jako wojna październikowa). OPEC użył ropy naftowej, aby wywierać presję na Stany Zjednoczone, aby nie pomagały Izraelowi w wysiłkach wojennych. Zaledwie dwa dni po wojnie członkowie OPEC (na czele z Iranem i Arabią Saudyjską) domagali się 100-procentowego wzrostu cen. Prezydent Nixon otrzymał ostrzeżenie o poważnym kryzysie dostaw ropy naftowej, który nastąpi, jeśli rząd USA zwiększy pomoc wojskową dla Izraela; niemniej jednak, 19 października Nixon zażądał 2,2 miliarda dolarów na pokrycie kosztów ogromnego transportu lotniczego do Izraela. Ten ruch oburzył króla Arabii Saudyjskiej Fajsala, który ogłosił embargo na dostawy ropy do USA i Holandii. Inni Arabscy producenci wkrótce poszli za jego przykładem. Dopiero w marcu 1974 roku propozycja wycofania się Izraela z terytorium Syrii dała producentom ropy uzasadnienie zawieszenia embarga naftowego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *