John Harrison

John Harrison (1693 – 1776), angielski wynalazca i horolog, lub zegarmistrz, pokonał jeden z najtrudniejszych problemów XVIII wieku: jak określić długość geograficzną statku na morzu, ratując wiele istnień ludzkich. W ten sposób musiał przeciwstawić się establishmentowi, walczyć o zdobycie ogromnej nagrody oferowanej przez Parlament i czekać dziesięciolecia, zanim otrzyma uznanie, na które zasłużył.

biografowie twierdzą, że fascynacja Harrisona zegarkami, zegarami i innymi czasomierzami sięga szóstego roku życia, kiedy był chory na ospę.bawił się zegarkiem, który rodzice położyli na jego poduszce. Zegarki w tamtych czasach były bardzo duże i choć niezbyt dokładne, ich prace były widoczne i można było dostrzec związek między głośnym tykaniem a mechanicznym działaniem zegarka.

chociaż był stolarzem z zawodu, ojciec Harrisona sporadycznie naprawiał zegary, a młody John pomagał ojcu w jego pracy, gdy tylko był wystarczająco stary. Gdy dorastał, Harrison połączył swoje zainteresowanie obróbką drewna i czasomierzami, aby rozpocząć budowę zegarów i ukończył swój pierwszy zegar longcase, powszechnie nazywany zegarem dziadka, w 1713 roku w wieku 20 lat. Zaledwie rok później Parlament zaoferował nagrodę w wysokości 20 000 funtów za obliczenie dokładnej długości geograficznej statku na morzu. Harrison zdecydował się na to.

: że na każde 15 stopni w kierunku wschodnim czas lokalny przesuwał się o jedną godzinę do przodu. Gdyby mieli czas lokalny w dwóch punktach na Ziemi, wiedzieli, że mogą użyć różnicy do obliczenia długości geograficznej. Chociaż mogli mierzyć czas lokalny, obserwując słońce, nie mieli punktu odniesienia, takiego jak czas Greenwich. Stało się tak dlatego, że jedynymi zegarami w tym czasie były zegary wahadłowe, które szybko stały się niedokładne ze względu na ciągły ruch statku i zmiany temperatury. Tak więc główna nagroda była ogromna, ponieważ problem wydawał się niemożliwy do rozwiązania.

astronomowie zawsze sądzili, że rozwiązaniem będzie mapowanie obiektów na niebie. Harrison uważał jednak, że istnieje mechaniczna odpowiedź, która spełniałaby surowe kryteria utrzymywania statku w promieniu pół stopnia długości geograficznej podczas podróży z Anglii do Indii Zachodnich. Oznaczałoby to, że zegarek musiał pozostać dokładny w ciągu 2,8 sekundy dziennie, co było ogromnym wyzwaniem biorąc pod uwagę zmiany temperatury i ruch statku.

Po raz pierwszy rozpoczął prace nad zegarem lądowym o wiele dokładniejszym niż jakikolwiek inny dzień. Większość konstrukcji była konwencjonalna, z większością części wykonanych z drewna i trochę metalu. Zrewolucjonizował jednak jeden aspekt, eliminując potrzebę stosowania oleju smarowego, który często był główną przyczyną awarii zegara. Oleje wysychają latem i stają się gęste w niskich temperaturach.

W międzyczasie, pracując z młodszym bratem Jamesem, w 1720 roku otrzymał zlecenie zaprojektowania i zbudowania wieży zegarowej przez zamożnego właściciela ziemskiego Sir Charlesa Pelhama dla rodzinnej posiadłości. Dzięki temu zegarowi dokonał kilku istotnych zmian konstrukcyjnych, które zwiększyły stabilność zegara. Obaj bracia nadal projektowali serię precyzyjnych zegarów dziadka, które zawierały innowacje, takie jak pręt wahadłowy wykonany z alternatywnych drutów z mosiądzu i stali, co wyeliminowało problem efektywnego zwiększania długości wahadła w cieplejszych warunkach pogodowych, spowalniając zegar.

zadowolony z wyjątkowej wydajności swoich zegarów lądowych, Harrison około 1730 roku rozpoczął pracę nad zegarem morskim i w ciągu 20 lat wyprodukował serię zegarów, zwanych teraz H1, H2 i H3, które były dużymi zegarami ze specjalnymi mechanizmami równoważącymi ruch statku. Praca Harrisona była tak wysoko oceniana przez Royal Society, U. K. 's learned science organization, że w 1749 roku został odznaczony prestiżowym Medalem Copleya, the society’ s premier award. Jednak żaden z jego zegarów nie był wystarczająco dokładny, aby spełnić warunki, aby wygrać główną nagrodę.

wreszcie, po 40 latach pracy, wyprodukował H4, zegarek przypominający duży zegarek kieszonkowy. Zegar ten nie tylko spełniał wymagania dotyczące głównej nagrody Parlamentu w procesie, ale znacznie je przewyższał. Jednak z różnych powodów, w tym z tego, że członkowie chcieli wygrać nagrodę sami, Royal Society, które zarządzało nagrodą pieniężną, przyznało tylko część pieniędzy i poprosiło o więcej testów. Kiedy zegar spisał się jeszcze lepiej, wydali kolejną porcję pieniędzy. Ale potrzeba było interwencji króla Jerzego III, aby uzyskać Harrisona jego pełną nagrodę i uznanie, około 12 lat po tym, jak horolog spełnił pierwotne warunki. Harrison miał wtedy 80 lat.

spędził całe życie rozwiązując trudny problem, ale w końcu było to osiągnięcie, które znacząco skorzystało na całym świecie, a zwłaszcza na polu nawigacji morskiej.

Nancy Giges jest niezależną pisarką.

rok później Parlament zaproponował nagrodę w wysokości 20 000 funtów za obliczenie dokładnej długości geograficznej statku na morzu. Harrison zdecydował się na to.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *